به «خوات آنلاین» انجمن وبلاگ نویسان جوان خوات خوش آمدید.جهت دسترسی آسان وسریع به مطالب وبلاگ،لطفابه موضوعات مطالب مراجعه نمایید.در صورت گفتگوی آنلاین با مدیر *خوات آنلاین* از ابزارکی که درکنار صفحه و درسمت راست گذاشته شده استفاده نمایید... امید است که بانظرات سازنده تان مارا درجهت بهتر شدن وبلاگ یاری نمایید...... سربلند وپیروز باشید خوات آنلاین

خوات آنلاین
انجمن وبلاگ نویسان جوان خوات 
نظر سنجی
هدفمند کردن یارانه ها در زندگی مهاجرین افغانستان در ایران






لینک های مفید

خوات آنلاین



خوات دانلود


برچی کده


روزنه امید





ناآشنایان دل آشنا



وب نوشت حسین بخش رمضانی


خوات معاصر








چت باکس


دیدن سایت

برای مشاهده کانال خوات آنلاین کلیک کنید

خوات دانلود

کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان

پایگاه شخصی دکترمحمدشفق خواتی

وبسایت فرهاد اکبر

روزنامه آسیا تایمز

شبکه اطلاع رسانی افغانستان

خانه ثمر،خانه دانشجویان وفرهنگیان افغانستان

وبسایت هواداران طاهر خاوری

مجمع فرهنگی نور

وبنوشت محمدرضا محمدی

اشرف غنی، لیست هیات مذاکره کننده با طالبان را اعلام کرد:

محمد معصوم استانکزی رهبری این هیات را بر عهده دارد و فاطمه گیلانی، نادر نادری، عبدالمتین بیک، فوزیه کوفی، ضرار احمد مقبل، عبدالهادی ارغندیوال، محمد رسول طالب، حبیبه سرابی، غیرت بهیر، محمد حفیظ منصور، غلام فاروق مجروح، عنایت الله بلیغ، باتور دوستم، کلیم‌الله نقیبی، محمد ناطقی ، ایوب انصاری، شهلا فرید، شریفه زرمتی، خالد نور، دکتر امین احمدی اعضای این هیات ۲۱ نفری هستند.
منبع:شبکه اطلاع رسانی افغانستان



طبقه بندی: آخرین اخبار،
برچسب ها: مذاکرات صلح با طالبان، لیست هیئت مذاکره کننده با طالبان، مذاکره با طالبان، صلح با طالبان،
[ یکشنبه 10 فروردین 1399 ] [ 06:54 ب.ظ ] [ عبدالرزاق محمدی ]

اگر همین نتیجه ابتدایی انتخابات ریاست جمهوری افغانستان از سوی کمیسیون رسیدگی به شکایات انتخاباتی نیز تأیید شود، که احتمال آن بسیار زیاد است، نشان از تغییرات بسیار گسترده هم در دگرگونی مناسبات قدرت و سیاست در کشور دارد و هم از آن مهم‌تر، دگرگونی در شکاف‌ها و نیروهای اجتماعی افغانستان را نشان می‌دهد که به نوبه‌ی خود، حکایت از شکل‌گیری گروه‌بندی‌ها و سازمان‌های اجتماعی- سیاسی جدید در افغانستان می‌کند. ظهور جنبش‌های اجتماعی عدالت‌خواه مانند جنبش روشنایی، خودنمایی نخبگان و رهبران سیاسی جدید که زبان و ادبیات متفاوت‌تر از گذشته دارند، ... هرکدام جلوه‌هایی هرچند کم‌فروغ‌تر از این تغییرات است. اینکه بخش زیادی از مردم عدالت‌خواه براساس درک و فراخوان جنبش روشنایی به عدم مشارکت در انتخابات پاسخ مثبت می‌دهند و آنهایی که مشارکت در انتخابات را درپیش می‌گیرند نیز دیگر یکصدایی با نیروها و ساختارهای سنتی ندارند و در مقابل، «بانک‌های رأی»، «پادشاه‌سازان»، «خردمندانِ همیشه همراه با کاروان پیروز»، «قهرمانان ملی»، «احزاب سیاسی سنتی» و «اکثر خرقه‌تران و سجاده‌آلودگان مجاهد» که سال‌ها و دهه‌ها تعیین‌کننده‌ی مناسبات قدرت و سیاست در افغانستان بودند، دراین انتخابات با اینکه تقریباً همه در یک تنگه‌ی ترازوی رقابت بودند، نه توان جلب اقبال توده‌ها را مثل گذشته داشتند و نه درک و محاسبه‌ی درست از نوع و کیفیت تعاملات جدید سیاسی در کشور را، همه و همه نشانه‌ها و دلایل اثبات این مدعاست که ساختارهای اجتماعی و سیاسی در کشور دچار دگرگونی شدید شده است.




طبقه بندی: آخرین اخبار،
برچسب ها: انتخابات افغانستان، نتیجه انتخابان ریاست جمهوری افغانستان، نتایج اولیه انتخابات افغانستان، خادم حسین احمدی، خوات، ناور،
[ چهارشنبه 23 بهمن 1398 ] [ 01:38 ق.ظ ] [ عبدالرزاق محمدی ]
(منتشرشده در روزنامه افغانستان ما، سه‌شنبه، 23 دلو 1397؛ محمد شفق‌خواتی)
بی‌تردید، صلح خواست دیرینه‌ی مردم افغانستان و آرمان برآمده از جان ملیون‌ها افغانِ خسته از جنگ و گرفتار در بحران فراگیر است. اما چنان‌که جنگ در این جامعه به عنوان ابزار تجارت مافیای اقتصادی (داخلی و خارجی) تبدیل شده است، صلح نیز توسط تاجران و مافیای سیاسی اغلب به عنوان مال‌التجاره مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد. پس از فعال شدن خلیل‌زاد در امر صلح، تحرکات صلح‌طلبانه با اهداف سیاسیِ خارج از حلقه‌ی حکومت، جدی‌تر شد و نشست مسکو یکی از مراحل این تحرکات بود. جای تردید نیست که نشست مسکو در ارتباط با روند صلح افغانستان، بر محور حامد کرزی سامان یافت. پس از اعتراضات و انتقاداتی از سوی برخی شهروندان و نیز حکومت افغانستان نسبت به نشست مسکو، سفارت روسیه اعلام کرد که این نشست به درخواست و ابتکار روسیه نیست و مسکو هیچ نقشی در هماهنگی و برگزاری این نشست نداشته است، بلکه ابتکار خود افغان‌ها بود‌ه است. به هر حال، چه این نشست را به ابتکار روسیه تلقی کنیم یا نشست مشورتی خود افغان‌ها، ماهیت قضیه تفاوت چندانی ندارد. بر فرضی که پای روسیه و هیچ کشور دیگری را در این نشست دخیل ندانیم و آن‌را «نشست بین‌الافغانی» بنامیم، اعضای این نشست در واقع از دو گروه اصلی تشکیل می‌شد: گروه اول، نمایندگانی از گروه طالبان را شامل می‌شد که بر محور عباس استانکزی وارد این پروسه شده بودند. گروه دوم، مرکب از مجاهدان و کمونیستان سابق است که برخی یک و نیم دهه با خرس قطبی جهاد نموده‌اند و برخی نیز در همان یک و نیم دهه، متحدان این خرس بوده‌اند، اما اکنون گویا یار گرمابه و گلستان هم اند. این گروه نامتجانس، اکنون در جبهه‌ی مخالفت و رقابت با حکومت وحدت ملی تا اطلاع ثانوی متحد موقت بوده و بر محور حامد کرزی می‌چرخد. 
حامد کرزی که مناسباتش با ایالات متحده آمریکا پس از پایان دور اول ریاست جمهوری اش به شدت تنش‌آلود گردید و حتا به خصومت کشیده شد، در طول سه چهار سال گذشته، چندین سفر به روسیه داشته و در تلاش بوده است که یک جریانی تحت حمایت روسیه را سامان بخشد. در این میان، کرزی بر این باور بوده و است که با داشتن حنیف اتمر، رنگین دادفر سپنتا، نورالحق علومی، لطیف پدرام و برخی دیگر از چپ‌های سابق افغانستان، می‌تواند توجه و اعتماد روس‌ها را به خود جلب کند و یک جبهه‌ی ضد آمریکایی را به وجود آورد. کرزی در اوایل سال جاری از سوی شورای حراست و ثبات افغانستان دعوت به پیوستن به این شورا شد. اما پیش‌شرط کرزی آن بود که اعضای این شورا قیادت و تبعیت از رویکرد مورد نظر وی را بپذیرند. کرزی گفت در صورت پذیرش این خواست، وی متعهد است از هر فردی که برای انتخابات ریاست جمهوری مورد توافق شورا قرار گیرد، حمایت نماید. در غیر آن صورت، کرزی گفت گزینه‌ی مورد نظر وی در انتخابات ریاست جمهوری، حنیف اتمر خواهد بود. استعفای حکمت کرزی از معاونت سیاسی وزارت امور خارجه نیز به سفارش حامد کرزی به منظور برقراری تماس و ارتباط منظم و مستمر با گروه طالبان بوده است. 
در نشست مسکو محور کرزی هیچ برنامه منسجم، آجندای مشخص و صدای واحدی در برابر گروه طالبان نداشت و تنها دستاورد این نشست، فراهم نمودن یک تریبون تبلیغاتی برای طالبان و سر فرود آوردن در برابر خواست‌های طالبان بود. نکات محوری این خواست‌ها که شرکت‌کنندگان نشست مسکو گفتند با نگاه ما بسیار نزدیک بود، عبارت بودند از: تأکید بر خروج نیروهای خارجی قبل از اطمینان درباره سلاح به زمین گذاشتن طالبان، بی‌اعتبار خواندن قانون اساسی و از جمله حذف جمهوریت یا کمرنگ ساختن این رکن نظام سیاسی و برجسته ساختن بعد اسلامیت آن با قرائت طالبانی، افزایش کنترل بر زنان، حذف مذهب جعفری از قانون اساسی و در واقع تبدیل نمودن نظام سیاسی به امارت اسلامی مورد نظر طالبان. پس از نشست مسکو شرکت‌کنندگان این نشست بر مواضع خویش تأکید دارند و تمایل دارند که این روند را ادامه دهند. 
حال چند پرسش بنیادینی در در ارتباط با این نوع نشست‌ها رخ می‌نماید: نخست، کرزی با چه کسی و چگونه صلح می‌کند؟ دوم، اگر روسیه نقشی در این نشست ندارد، چطور دشمنان ایدئولوژیک کرملین (مجاهدین و طالبان) چنین مکانی را برای نشست بین‌الافغانی انتخاب نمودند؟ آیا یک کشور اسلامی و همسایه‌ی دیگری نبود که این نشست در آن برگزار می‌گردید؟ نکته‌ی دیگر آن‌که بدون تردید، به همان صورتی‌که خلیل‌زاد نماینده‌ی ایالات متحده است، عباس استانکزی نیز نماینده جنرالان راولپندی است، با این تفاوت که شاید میزان اختیارات خلیل‌زاد نسبت به عباس استانکزی، بیشتر باشد. حال با این وضعیت، کرزی با چه کسی صلح می‌کند؟ بدون شک، صلح با عباس استانکزی یا ساکنان دفتر قطر نمی‌تواند بریده از خواست جنرالان راولپندی سرانجامی داشته باشد یا اساسا صلح تلقی شود. آیا کرزی واقعا با پاکستان صلح می‌کند و مطمئن است که پاکستان صادقانه عباس استانکزی را به میز مذاکرات صلح فرستاده است؟ آیا کرزی مطمئن است که به رغم ناموس خوانده شدن ماورای دیورند توسط کرزی و تأکید بر عدم رسمیت این خط از سوی وی، پاکستان با او صادقانه همکاری خواهد کرد؟ آیا کرزی به پاکستان اطمینان داده است که روابط خود را با هند مطابق با خواست و هدایات پاکستان تنظیم می‌کند؟ 
چیزی که کرزی به مدت سیزده سال زمامداری خویش مدام بر آن تأکید داشت، عدم کوتاه آمدن در برابر پاکستان در مورد داعیه دیورند بود. پس از سقوط امارت اسلامی و روی کار آمدن دولت جدید، کرزی به صورت جدی و جدیدی، داعیه‌ دیورند را به عنوان یکی از مهم‌ترین عناصر چالش‌برانگیز در روابط افغانستان و پاکستان مطرح نمود. حامد کرزی به صورت مکرر بر عدم رسمیت خط فرضی دیورند تأکید و تصریح نموده است که هرگز این خط را به رسمیت نمی‌شناسد. به گفته‌ی سپنتا وزیر خارجه کرزی، «موضوع دیورند و آزادی مناطق از دست‌رفته‌ی افغانستان بدون شک همیشه یکی از مسایل اصلی بود که رییس جمهور افغانستان و برخی از همکاران وی را مشغول می‌داشت». در ماه ثور 1392 نیز حامد کرزی تأکید کرد که «افغانستان هیچ‌زمانی خط مرزی بین دو کشور را به رسمیت نمی‌شناسد هیچ حکومتی در افغانستان این خط را نخواهد پذیرفت و نباید هم هیچ حکومت افغانستان جرات این کار کند، چون ملت افغانستان نفرین می‎کند و می‎راند». باری، کرزی در دیدار با اوباما مطرح می‌کند که: «ما با پاکستان بدون شک یک اختلاف تاریخی داریم. آنان در هراس اند و می‌دانند که ما از سرزمین‌های از دست رفته‌ی خود صرف نظر کرده نمی‌توانیم». در سال اول زمامداری اشرف غنی نیز کرزی به او هشدار داد که اگر بر سر مسأله دیورند با پاکستان مذاکره کند، «صدای خود را خواهد کشید و سکوت نخواهد کرد و از هرچه در قبال غنی بگذرد، از این قضیه نخواهد گذشت و قبایل را در قبال این خاک‌فروشی آگاه خواهد نمود». 
به هر حال، دستاورد نشست مسکو بر محوریت کرزی و تداوم این تحرکات، جز آسیب‌زدن به کلیت نظام سیاسی افغانستان (و نه تنها حکومت افغانستان) و نیز پا گذاشتن بر ارزش‌ها و دستاوردهای 18 سال گذشته، چیزی دیگری نمی‌تواند باشد. جنگ و صلح افغانستان پدیده‌ی پیچیده‌ای است که با نشست مسکو یا قطر قابل دستیابی نیست و عقلانیت و واقع‌بینی فراتر از فرصت‌طلبی‌های سیاسی می‌طلبد. این نوع نشست‌ها اگر گرهی بر کار نیفزاید، هیچ گرهی را نخواهد گشود. نه تنها گروه‌های رقیب سیاسی، بلکه حتا حکومت افغانستان، تا در قبال دو مسأله اساسی با پاکستان به تفاهم منطقی و معقول نرسد، رسیدن به صلح سرابی بیش نخواهد بود. تا کنون هیچ راه حل معقولی برای سر عقل آوردن پاکستان توسط حکومت ایالات متحده و حکومت افغانستان طرح نشده است. این مسیر طولانی و پر پیچ و خم خواهد بود و به آسانی و سرعت پیموده نخواهد شد. امیدواریم، جامعه و بازیگران سیاسی ما یک‌صدا و با رویکرد واقع‌بینانه و مبتنی بر عقلانیت، حول یک محور که همان نظام سیاسی و حکومت افغانستان است، به یک راه حل معقولی در باب صلح و جنگ دست یابند و با ایجاد آدرس‌های گوناگون، پاکستان و طالبان را در موقعیت برتر قرار ندهند.



طبقه بندی: آخرین اخبار،
برچسب ها: محمدشفق خواتی، خواتی، خوات، صلح افغانستان، آینده صلح افغانستان،
[ دوشنبه 29 بهمن 1397 ] [ 11:42 ق.ظ ] [ عبدالرزاق محمدی ]

بسیار مفتخریم به اطلاع برسانیم که وزارت انرژی و آب میزبان و برگزار کننده اولین کنفرانس ملی انجنیری برق افغانستان(ACEE 2017) با شعار "برق، زیربنای توسعه پایدار" در شهر کابل از تاریخ 11 الی 12 ثور 1396 می باشد.

کنفرانس ملی انجنیری برق افغانستان اولین و بزرگترین رویداد علمی است که در زمینه انجنیری برق در کشور برگزار می شود. هدف این کنفرانس گردهمایی سالیانه کلیه متخصصان سکتور انرژی برق افغانستان، ارائه دستاورد های علمی و صنعتی، تبادل نظر در مورد مشکلات و راه حل ها، آشنایی با مسائل و دستاورد های روز و دریافت آموزش های کوتاه مدت است.

در این راستا، در زمان برگزاری کنفرانس انجنیران و محققان یافته های خود را به صورت مقالات علمی ارائه می کنند، سخنرانی های کلیدی از شخصبت های مهم علمی، آکادمیک و صنعتی وجود خواهد داشت و صنایع و سکتور خصوصی به معرفی دستاورد ها و محصولات متنوع خود در نمایشگاه جانبی خواهند پرداخت و همچنین کارگاه های آموزشی توسط متخصصان صنعت و مراکز آکادمیک برگزار خواهد شد.

کمیته علمی کنفرانس از کلیه پژوهشگران و متخصصانِ علاقمند به زمینه های موضوعیِ کنفرانس که شامل:
• تولید انرژی برق در افغانستان
• انرژی های قابل تجدیددر افغانستان
• لین های انتقال انرژی
• سیستم های توزیع انرژی برق
• برنامه ریزی و مطالعات سیستم
• بازار برق در افغانستان
• مدیریت و مثمریت انرژی
• راهکارهای کاهش مصرف برق
• راهکارهای حل مشکل جزیره ای بودن شبکه برق افغانستان
• مطالعات اقتصادی و اجتماعی برق
• محیط زیست و ایمنی
• کیفیت توان در شبکه های برق
می باشد، دعوت می نماید مقالات خود را که حاوی آخرین دستاوردهای علمی است با توجه به تاریخ های زیر به دبیرخانه کنفرانس، ارسال نمایند.

تاریخ های مهم:
• آخرین مهلت دریافت مقالات:
10/01/1396
• اعلام نتایج داوری مقالات:
20/01/1396
• پیشنهاد برگزاری کارگاه آموزشی:
21/01/1396
• دریافت نسخه نهایی مقالات :
21/01/1396

ارسال مقالات:
• مقالات باید مطابق با دستورالعمل های موجود تهیه و تنظیم شوند. راهنما و فرمت تهیه مقالات دری و انگلیسی در فایل پیوست میباشد.
• ارسال مقالات، تنها از طریق ایمیل آدرس کنفرانس ACEE2017@mew.gov.af امکانپذیر است.
------------------




طبقه بندی: آخرین اخبار،
برچسب ها: برق افغانستان، کنفرانس برق افغانستان، وزارت برق افغانستان، مشکلات برق در افغانستان،
[ شنبه 25 دی 1395 ] [ 01:18 ب.ظ ] [ عبدالرزاق محمدی ]

طوفان،نشانِ كوچكی از های و هویِ ماست
ما سر به سنگِ ساحلِ دریا نهاده ایم

"سکوت بر هیچکس جایز نیست"
آهنگِ حماسی و پر انرژی "مسیر" تقدیم همه شما آزاد مردان و شیر زنان که مدتهاست فصلِ حق خواهی را به بهار نشاندید و اینبار با جنبش روشنایی به تاریکی و بد نیتی کوردلان چیره خواهیم شد

...

موسیقی طاهر خاوری و صدای دوست و همکار با استعدادش خداداد همراز و شعر داود حکیمی عزیز

"همه همصدا باشیم و حماسه بیافرینیم"
خدا قوت...

[http://www.aparat.com/v/F2Tzv]




طبقه بندی: آخرین اخبار،
برچسب ها: توتاپ، جنبش روشنایی، طاهر خاوری،
[ سه شنبه 21 اردیبهشت 1395 ] [ 10:55 ب.ظ ] [ عبدالرزاق محمدی ]

پدرم قامت تو تکیه گهی بود مرا                     گفته هایت چو چراغی به رهی بود مرا

رفتی از دیده وداغت به دل ماست هنوز          هرکجا می نگرم روی تو پیداست هنوز




طبقه بندی: آخرین اخبار،
[ چهارشنبه 18 فروردین 1395 ] [ 12:24 ب.ظ ] [ عبدالرزاق محمدی ]
مدتی این مثنوی تأخیر شد!
چند ماهی بود که این تارنما به دلیل مشکلات فنی، از دسترس خارج شده بود. در حدود پنجاه درصد محتوای سایت را از نو آپلود نموده و به تدریج سایر مقالات نیز آپلود گردیده و بخش کتاب‌خانه نیز به یاری حق تکمیل خواهد شد. از زحمات بسیار کوچولو (یعنی بی‌دریغ) دکتر ناطقی اندکی سپاسگزارم! هم‌چنین انجینر روح الله حسنی و سایر ملت.

برگرفته ازصفحه فیسبوک محمدشفق خواتی.




طبقه بندی: آخرین اخبار،
برچسب ها: خوات-شفق خواتی-غزنی،
[ دوشنبه 9 آذر 1394 ] [ 09:42 ب.ظ ] [ عبدالرزاق محمدی ]
روز جمعه 17 میزان سال روان، تالار همایش‌های مؤسسه تحصیلات عالی ابوریحان در کابل میزبان سومین همایش هنر و ادبیات ضد جنگ بود. این همایش برای سومین بار متوالی از سوی برخی از نهادهای فرهنگی و غیر دولتی در کابل


ادامه مطلب

طبقه بندی: آخرین اخبار،
برچسب ها: ادبیات ضدجنگ در افغانستان، مؤسسه تحصیلات عالی ابوریحان، همایش ادبی درافغانستان،
[ جمعه 17 مهر 1394 ] [ 10:18 ب.ظ ] [ عبدالرزاق محمدی ]
مهدی عارفی، استاد روابط بین‌الملل مؤسسه تحصیلات عالی ابوریحان در کابل، در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی به بررسی اهداف اشرف غنی احمدزی در سفر به تهران پرداخته است.

نویسنده: مهدی عارفی*

دیپلماسی ایرانی: در ظاهر امر، آن چه در رفتار سیاست خارجی افغانستان در دوران کوتاهی که از ریاست جمهوری آقای اشرف غنی می گذرد، قابل مشاهده است، حکایت از شکاف و گسستی مهم دارد؛ در حالی که اگر عمیق تر به قضیه بنگریم و حجاب از پردۀ ظاهر براندازیم، باطن قضیه همچنان تداوم را در رویکرد منطقه ای سیاست خارجی افغانستان نشان می دهد. افغانستان، در تمام تاریخ روابط سیاسی بین المللی خود، به جز دوران طالبان، روابط به دور از تنش و حتی در برخی دوره ها تعاملات نیک و نزدیکی با همسایۀ غربی خود داشته است. در دوران حیات سیاسی جدید افغانستان، از 2001 به این سو و در 13 سال حکومت آقای کرزی،  شاهد روابط و تعاملات مثبتی میان دو کشور بودیم که علت مهم آن، رویکرد بدبینانه و خصمانۀ کرزی به پاکستان بود که بالطبع باعث نزدیکی او به همسایۀ غربی، ایران شده بود.

آقای اشرف غنی اما از همان دوران مبارزات انتخابات ریاست جمهوری با سفر به عربستان و دریافت کمک های مالی برای صرف در مبارزات انتخاباتی خود و سفرهای دگرباره بعد از آن، و اعلام خبر احداث مرکز تعلیمات اسلامی در کابل از سوی عربستان، رویکرد خود در خصوص همسایگان را به روشنی نشان داده است؛ اولویت قائل شدن به محور عربستان-پاکستان و دوری از محور ایران-هند.

سفرهای متعدد آقای اشرف غنی به عربستان و پاکستان در مدت کوتاه ریاست جمهوری خویش، زمانی که در کنار تعویق چندبارۀ سفر به ایران قرار داده شود، این رویکرد ایشان را در سیاست خارجی منطقه ای افغانستان به روشنی عیان می سازد. اما این سؤال قابل طرح است که علت اتخاذ این رویکرد چیست؟ آیا تنها علائق مذهبی آقای اشرف غنی و نزدیکی آن با عربستان باعث این امر شده است؟ آیا خصومت آقای اشرف غنی که برخاسته از قومیت پشتون است، نسبت به زبان دری و ضدیت با گسترش آن در افغانستان،  عامل این مسأله می باشد؟ آیا وی معتقد به ایفای نقش منفی توسط ایران در تحولات افغانستان می باشد و از طریق دوری از این کشور و نزدیکی به عربستان، خواهان جلوگیری از این مسأله و ایجاد ثبات و آرامش در افغانستان است؟ یا آیا سیاست دوری از ایران و نزدیکی به عربستان، خواست غرب و مشخصاً ایالات متحده از حکومت جدید افغانستان می باشد؟

به هرحال بیانیۀ اخیر حکومت افغانستان در خصوص بحران یمن، هرچند بعداً با تلاش هایی از سوی برخی از مقامات عالی حکومت افغانستان برای توجیه مسأله همراه شد؛ در ظاهر امر، حکایت از تغییر رویکرد منطقه ای افغانستان و ایجاد گسست در سیاست خارجی این کشور می کند. اما تمام احتمالاتی که در پاراگراف قبلی بیان شد، به نظر می رسد که حقیقت مسأله را نه تنها نشان نمی دهد، که بلکه توجه و تأکید بر آن ها، باعث مغفول ماندن علت اصلی اتخاذ چنین رویکردی توسط حکومت افغانستان و آقای اشرف غنی شده است. علت اصلی ای که به نظر می رسد در پدیدارشناسی گروه طالبان نهفته است.

پدیدارشناسی گروه طالبان

در دوران جنگ سرد، زمانی که تحولات دهه 1970 باعث شده بود رقابت میان دو ابرقدرت به اوج خویش برسد، شاهد تهاجم نظامیان ارتش سرخ به افغانستان بودیم. تهاجمی که نه تنها آغازی بر فروپاشی نهایی اتحاد جماهیر شوروی بود، بلکه منافع هنگفتی را برای برخی دولت های دیگر به همراه داشت. پاکستان در پرتو یک دهه جهاد مردم افغانستان علیه شوروی، به منافع هنگفت مالی دست یافت و از همان زمان بود که به کشوری «دلال» در سیاست بین الملل شناخته شده است. ایالات متحده نیز از افغانستان، ویتنام دیگری برای رقیب خویش ساخت و موجبات گرفتاری آن کشور در چنگال چریک های افغانستانی و خروج همراه با سرافکندگی نظامیان آن را فراهم ساخت.

پس از پایان جهاد و خروج نظامیان شوروی از افغانستان، گروه های مختلف جهادی و احزاب سیاسی که در جهاد و پیروزی بر ارتش سرخ، خود را دارای نقش و سهم می دانستند، بر سر دست یابی به قدرت و حکومت به توافق نرسیده و با یکدیگر به منازعه برخاستند. اجلاس احزاب هفت گانه در پیشاور در نهایت تحولات را به جایی رساند که آقای برهان الدین ربانی بر رأس قدرت قرار گرفت. ربانیِ تاجیک و دری زبان، متحد ایران به شمار می رفت. زمانی که آقای ربانی از واگذاری قدرت پس از موعد مشخص شده خودداری ورزید، و عملاً حکومت افغانستان را در اختیار گرفت،  عربستان-پاکستان تلاش نمودند با حمایت از حکمتیار برای سرنگونی وی اقدام نمایند اما راه به جایی نبردند. در این شرایط، عربستان-پاکستان خود را بازندۀ تحولات سیاسی افغانستان مشاهده کردند و زحمات خود را در طول یک دهه جهاد افغانستان علیه شوروی یک سره بربادرفته دیدند. پاکستان که تا قبل از تهاجم شوروی به افغانستان، نسبت به این کشور، موضع دفاعی داشت و تلاش می نمود مانع از اقدامات تهاجمی افغانستان برای بازپس گیری سرزمین های مورد ادعای خود در منطقۀ پشتونستان شود، دقیقاً در همین دوران است که نسبت به تحولات افغانستان تغییر رویکرد داده و اقدام به اتخاذ رویکرد تهاجمی نسبت به تحولات این کشور نموده و با ایجاد ناامنی و آشوب در این کشور، تلاش دارد مانع از ایجاد ثبات و آرامش و کسب قدرت در این کشور شده، تا مبادا نسبت به ادعاهای ارضی خود در داخل پاکستان، اقدامات عملی ای را به منصۀ ظهور رساند.

همزمان با تهاجم ارتش سرخ به افغانستان، تحول بسیار مهم دیگری نیز در منطقه رخ می دهد که بسیاری از تحولات سیاسی خاورمیانه را از آن روز تاکنون، تحت تأثیر خود قرار داده است؛ انقلاب اسلامی ایران در 1979. انقلابیون ایران، دو هدف عمده را در خارج از مرزهای خود تعقیب نموده اند: 1. ترویج ایدئولوژی شیعیزم و تلاش برای تبدیل ایران به ام القری جهان اسلام، و 2. صدور آموزه های انقلابی و استقلال طلبانه خود به دیگر کشورهای منطقه و حتی فرامنطقه. موفقیت احتمالی ایران در هر دو هدف یادشده، خارج از دایرۀ منافع عربستان قرار داشت؛ ترویج شیعیزم، باعث افزایش نفوذ ایران خواهد شد که با توجه به نسبی بودن قدرت، بالطبع کاهش نفوذ عربستان را در پی داشت. صدور آموزه های انقلابی نیز ممکن بود باعث سرایت آن به این کشور و سرنگونی حکومت پادشاهی عربستان شود.

این چنین است که پس از وقوع انقلاب اسلامی در ایران، و موفقیت های ابتدایی انقلابیون این کشور در ترویج ایدئولوژی شیعیزم از یک سو و آموزه های انقلابی از سوی دیگر، زمانی که با برسرکارآمدن آقای ربانی در افغانستان همراه شد، خلأ امنیتی فاحشی را برای عربستان در افغانستان به وجود آورد. از سوی دیگر، پاکستان نیز تهدید مستقیم نظامی از سوی هند را در سراسر تاریخ پیدایش و تأسیس خود احساس می کند و تلاش می کند با ایجاد دولتی همسو و حتی دولتی دست نشانده در افغانستان، خلأ امنیتی خود نسبت به هند را پر کند.

عربستان و پاکستان، این چنین منافع خود را در یک راستا دیدند. هر دو دولت، برسرکارآمدن آقای ربانی و ایجاد حکومت توسط او را برخلاف منافع خود دانسته و خلأ امنیتی مهمی را در مقابل خود احساس نمودند. این چنین بود که پس از ناکامی تلاش های صورت گرفته برای سرنگون کردن ربانی توسط حکمتیار، اقدام به ایجاد گروه طالبان و تلاش برای به قدرت رساندن این گروه در افغانستان نمودند. طالبان با حمایت مالی عربستان و اقدامات عملی پاکستان ایجاد شد و فلسفۀ وجودی خود را، «پرکردن خلأ امنیتی در افغانستان» برای این دو کشور در مقابل نفوذ ایران تعریف نمود.

با بیان این مطالب، این نتیجه گیری ساده است که عربستان و پاکستان که وجود و فعالیت گروه طالبان را در افغانستان در راستای منافع مهم (و حتی برای پاکستان، منافع حیاتی) خود می دانند، حذف این گروه از صحنۀ تحولات سیاسی افغانستان را، برابر با از دست دادن منافع مهم و حیاتی خود قلمداد نمایند. بر همین اساس است که با میزان فراوانی از قاطعیت، می توان گفت که یکی از عوامل ظهور دگربارۀ طالبان پس از عقب نشینی آن ها در پی تهاجم نیروهای ائتلاف در 2001، و ناتوانی حکومت افغانستان از حذف و یا حداقل شکست این گروه، حمایت های بی دریغ عربستان-پاکستان در طی تمامی سال های پس از 2001 بوده است.

چرایی تغییر موازنه در سیاست خارجی افغانستان

اکنون باید پرسید آیا اولویت نخست حکومتداری در افغانستان، «تأمین امنیت» و معضل اصلی بر سر راه تأمین امنیت، «گروه طالبان» نیستند؟ پرواضح است که افغانستان، در شرایط کنونی می بایست اولویت نخست حکومت داری خود را «تأمین امنیت داخلی» برگزیند و حکومت افغانستان در دوران جدید پس از 2001، و به خصوص در دورۀ جدید ریاست جمهوری توجه ویژه ای به این نیاز حیاتی در هر جامعه ای نموده است.

به نظر می رسد آقای اشرف غنی برنامه های خوب و یا حداقل ایده های مناسبی برای تغییر شرایط کشور در ابعاد مختلف اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، ترانزیتی و ... در نظر داشته باشد، اما نکتۀ مهم و اساسی این است که تمام این برنامه ها و ایده ها بدون وجود حداقلی از امنیت در افغانستان، قابل اجرا و پیش برد نخواهد بود. آقای اشرف غنی نیز دقیقاً برای پاسخ گویی به همین نیاز اساسی جامعه، و اولویت نخست حکومت داری در افغانستان، یعنی امنیت است که عمدۀ توجه و بیشترین ظرفیت برنامه های خویش در روزهای پشت سر گذاشته شده را آغاز مذاکرات صلح با طالبان قرار داده است؛ مذاکراتی که متفاوت از مذاکرات صورت گرفته در دورۀ آقای کرزی به نظر می رسد و جدیت فراوانی را بشارت می دهد.

سفرهای متعدد میان کابل – اسلام آباد و رایزنی های صورت گرفته میان مقامات عالی رتبۀ دو کشور، نوید برگزاری و انجام مذاکرات جدی در مورد مسألۀ طالبان را می دهد. صحبت از ایجاد شرایط مناسب و مساعد برای سهیم نمودن طالبان در ساختار سیاسی کشور، زمانی که با سخنان برخی از مقامات عالی رتبۀ حکومتی از جمله آقای عطامحمد نور، والی بلخ و اعلام رضایت توسط او مبنی بر واگذاری چند وزارت خانه به طالبان همراه شد، همه نشان از جدیت مذاکرات می دهد.

در این میان اما عربستان، تمایلات، سیاست ها و نگرش دولتمردان و سیاستمداران این کشور به تحولات افغانستان و به خصوص مسألۀ طالبان، نقش اساسی در حل این معضل خواهد داشت. طالبان با هدف پرکردن خلأ امنیتی افغانستان برای عربستان و جلوگیری از نفوذ ایران در افغانستان ایجاد شده، و چنین رویکردی از سوی مقامات عربستانی در خصوص مسألۀ طالبان وجود دارد. در شرایط کنونی که شاهد افزایش نفوذ منطقه ای ایران در خاورمیانه هستیم، شاید به نظر برسد که مقامات عربستان اهمیت بیشتری به حضور و فعالیت طالبان در صحنۀ تحولات افغانستان بدهند و تمایلی به حذف این گروه از تحولات سیاسی افغانستان و یا مشارکت مسالمت آمیز آن در ساختار سیاسی افغانستان نداشته باشند.

در این شرایط است که به نظر می رسد آقای اشرف غنی با درک عمیق مسأله، و با هدف حل معضل طالبان و کشاندن آن ها به مذاکرات و سهیم نمودن آن ها در ساختار سیاسی کشور، که بر اولویت «امنیت سازی» حکومت داری وی بنا شده است، اقدامی تاکتیکی را در نزدیکی نمایشی به عربستان و دوری عامدانه از ایران به اجرا گذارده است. اشرف غنی عمل گراتر و منفعت اندیش تر از آن به نظر می رسد که بخواهد با انجام اقداماتی که باعث تحریک و حساسیت ایران شود، مقامات و سیاست های این کشور را علیه خود و علیه افغانستان بشوراند. اقدام حکومت جدید افغانستان در برقراری روابط نزدیک با عربستان و کاهش روابط با ایران، دارای اهمیت ذاتی برای افغانستان نیست و صرفاً برای حل معضل طالبان با هدف غایی ایجاد امنیت که زیربنا و پیش شرط حکومت داری خوب است، می باشد. در پایان می توان گفت که اقدام آقای اشرف غنی در نزدیکی به عربستان و دوری از ایران، چه از سر ناچاری وی، و چه از سر عمل گرایانه اندیشیدن وی صورت گرفته باشد، اقدامی نمایشی و تاکتیکی می باشد که برای ایجاد امنیت و حل معضل طالبان استوار گردیده است و جایی در استراتژی کلان امنیتی و حکومت داری افغانستان ندارد. حال که این چنین است، امیدواریم که سیاستمداران و دولتمردان ایران، با تحلیل صحیح قضیه، به هدف پشت پردۀ آقای اشرف غنی پی ببرند. چه بسا که رایزنی های پشت پرده از سوی مقامات افغانستان با همتایان ایرانی خود و هماهنگی های لازم در این خصوص نیز صورت گرفته باشد. نکتۀ پایانی هم این که سیاست خارجی، تداوم سیاست داخلی حکومت ها می باشد و اگر امروزه، سیاست خارجی افغانستان تغییرات قابل توجهی در موازنۀ منطقه ای خود ایجاد نموده است، علت آن را، چنان که در این نوشته تلاش کردم مورد تبیین قرار دهم، در سیاست داخلی کشور و اولویت اصلی و نخست آن که مسألۀ تأمین امنیت و معضل طالبان است، باید جست وجو نمود.

* استاد روابط بین الملل مؤسسه تحصیلات عالی ابوریحان - کابل




طبقه بندی: آخرین اخبار،
برچسب ها: مهدی عارفی، دانشگاه ابوریحان، روابط ایران وافغانستان،
[ پنجشنبه 3 اردیبهشت 1394 ] [ 10:48 ب.ظ ] [ عبدالرزاق محمدی ]
[ یکشنبه 2 فروردین 1394 ] [ 07:32 ب.ظ ] [ عبدالرزاق محمدی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

تعداد کل صفحات : 7 :: 1 2 3 4 5 6 7

درباره وبلاگ

همگی باهم برای افغانستانی آباد،آزادومستقل تلاش کنیم
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
این صفحه را به اشتراک بگذارید تماس با ما
شهر مجازی قرآن كریم خطاطی نستعلیق آنلاین
پارسکدرز اولین بازار کار آنلاین ایران

دانلود آهنگ جدید
Online User
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic